کهن ترین اشیاء سفالی به دست آمده در کاوشهای باستان شناسی ایران آثار مکشوفه از تپه گنج دره در استان کرمانشاه است که تاریخ آن به هزاره هشتم ق.م می رسد . از دیگر نقاط غارکمربند است که در جنوب مازندران در نزدیکی بهشهر قرار دارد که سفالهای آن متعلق به هزاره هشتم ق.م بوده و به نام سفال دوره نو سنگی ( نئولیتیک) معروف گردیده است . در نزدیکی غار هوتو واقع است که اشیاء سفالی به دست آمده از آنجا از لحاظ تکنیکی پیشرفته تر است .
در مرحله دوم پیشرفت سفال سازی مناطق گوناگون و مراکز سفال سازی متعددی را می شناسیم که هم زمانی دارند. مهمترین این مراکز عبارتند از چشمه علی نزدیک تهران زاغه در دشت قزوین و تپه سیلک در کاشان .
برخی از سفال های این مراکز بسیار خشن و دارای مغز نرم هستند. در این دوران چرخ سفالگری هنوز مورد استفاده قرار نگرفته بود و شکل ظروف عموما ساده با کف گود و بدنه کروی است که بصورت کاسه ساخته شده اند .
نقوش تزئین روی سفال نیز با رنگی قرمز ترسیم شده و غالبا هندسی است . ساخت این نوع ظروف عموما به هزاره پنجم و ششم ق .م می رسد . در هزاره چهارم قبل از میلاد با اختراع چرخ سفالگری و استفاده از آن در شکل بخشیدن به ظروف سفالگری تحولی جدید در صنعت سال سازی اغاز می شود.

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/٤