مسجد جامع شوشتر (سال 254 هجری)
ساختمان این مسجد به دستور خلیفه عباسی المعزبالله آغاز و در زمان خلافت المستنصر به پایان رسید.
شبستان اصلی مسجد که در طرف جنوب است دارای 8 ردیف ستون سنگی به بلندی 5 متر می باشد. مناره مسجد به سبک عربی است. این مناره به دستور سلطان جلایری شیخ اویس در سال 756 هجری ساخته شده است.
مسجد جامع دزفول:
ساختمان این مسجد به شیوه عربی مسجد مدینه ساخته شده است. شبستان و ستونهای سنگی و ایوانهای شرقی مربوط به دوره صفویه است (111هجری) سر در مسجد و گلدسته ها نیز در قرن 12 هجری ساخته شده است، به همین دلیل نوع معماری آن ربطی به سبک عربی مسجد دزفول ندارد.
مساجد جامع ساوه، ابرقو و قسمتی از مسجد جامع اصفهان نیز نمونه های دیگری از معماری سبک عربی در ایران می باشند.
در پایان می توان ویژگیهای ساختمان این مساجد را به صورت زیر خلاصه کرد.
این نوع مساجد علی رغم دارا بودن ابعاد مختلف، همه از یک نوع هستند و خصوصیتهای مشترکی دارند. همه دارای ناوی اصلی در قسمت شبستان رو به قبله می باشند. این ناو، بین ناوهای دیگر قرار دارد و محراب و منبر را در میان می گیرد.
حیاط مرکزی اغلب مربع شکل است. وجود رواقهای یک ردیفی ساده در اطراف حیاط از اسلوب مساجد کوفه و نبوی پیروی می کند و شیوه معماری آن مساجد را تداعی می کند. کف بسیاری از مساجد کهن کف سازی واقعی نشده، بلکه کف آنها با خاک کوبیده، سفت شده است و معمولاً روی آن را با فرش یا بوریا می پوشانند.
در تاریخانه دامغان و فهرج نه تنها پله یا اختلاف سطحی زمین زیر رواقها را از سطح حیاط جدا نکرده، بلکه کف سازی هم نشده است. فقط در جلوی محراب مسجد فهرج قسمتی وجود دارد که با گچ کوبیده شده است.

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱٢:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱۱/٤